Ochotnicze formacje wschodnie - Ost Batalion | Die Freiwilligen

Ochotnicze formacje wschodnie - Ost Batalion

BLITZKRIEG NA WSCHODZIE

22 czerwca 1941 roku Niemcy złamały postanowienie paktu "Ribentrop-Mołotow" dopuszczając się tym samym ataku na Związek Radziecki. Operacja ta nosiła kryptonim "Barbarossa" i wykorzystywała strategię "Blitzkriegu" tzw. „Wojny Błyskawicznej“, która jak dotąd zdała swój egzamin podczas ataku na Polskę i Francję.

Z pierwszymi niepowodzeniami Wojska Niemieckie spotkały się już podczas pierwszej zimy, kiedy to trudne warunki atmosferyczne oraz zacięcie bojowe Armii Czerwonej znacznie wyszczupliły zasoby ludzkie oraz zaopatrzeniowe w szeregach Wehrmachtu oraz Waffen-SS. Niemcy napotkali bardzo silny opór ze strony Sowietów i ponieśli ciężkie straty, wiele dywizji wymagało przeniesień na tyły oraz uzupełnień. Pojawiły się również bardzo duże problemy z zaopatrzeniem spowodowane zmianami pogodowymi oraz znacznym wydłużeniem linii frontu. Pomimo napotykanych trudności w ludziach i sprzęcie wojska niemieckie odnosiły spore sukcesy przejmując kolejne połacia terenu i biorąc przy tym tysiące Czerwonoarmistów do niewoli (przykładowo pod samym Smoleńskiem szacuje się że wzięto do niewoli nie mniej niż 324 000 radzieckich żołnierzy, 3300 czołgów i ok. 2000 dział).

PLANY HITLERA

Adolf Hitler od samego początku posiadał plany zagospodarowania podbitych terenów, które zamierzał podzielić na Gubernatorstwa. Strategia przewidywała całkowite wyeksploatowanie kresów wschodnich z surowców naturalnych poprzez niewolniczą pracę podbitego narodu na rzecz Trzeciej Rzeszy. Zadanie to Hitler zrzucił na barki Alfreda Rosenberga, człowieka przez siebie niedocenianego i krytykowanego ze względu na jego poglądy dotyczące podbitych terenów oraz sympatię wobec Rosjan. Mimo to wiedza Rosenberga na temat kultury wschodniej okazała się niezastąpiona i stanął on na szczycie Ministerstwa do Spraw Wschodu (niem. Ostministerium).

W międzyczasie wielu czołowych dowódców takich jak generał-pułkownik von Kleist (dowódca grupy Armii "A"), major Meyer-Mader (twórca batalionów turkmeńskich) czy też major Heinz Danko Herre (brał udział w kampanii przeciwko Polsce, Francji, Południowej Rosji oraz Jugosławii) rozważało możliwość włączenia "Hiwisów" (niem. Hilfswillige – jeńcy sowieccy oraz cywile w służbie armii niemieckiej) w szeregi wojsk niemieckich i stworzenia oddziałów ochotniczych, zwanych później Armią Wyzwoleńczą i tym samym dokonać "Antykomunistycznego wyzwolenia narodu Rosyjskiego" oraz stworzenia tzw. "Rosji bez Stalina". W wielu regionach wschodnich (Ukraina, Białoruś) Niemcy byli traktowani jako "wyzwoliciele", często spotykano się z bardzo ciepłym nastawieniem tamtejszej ludności wobec okupanta (w rejonach Kubania doszło nawet do wybuchu powstania kozackiego).

Mieszkańcy oprócz hojności oraz gorącego powitania oferowali swoje usługi np. ochotniczo chroniąc punkty zaopatrzeniowe czy linie tranzytowe lub zaciągali się do lokalnej policji. Niekiedy w tego typu formacjach wprowadzano hierarchię stopni a samych uczestników zbrojono w broń (zazwyczaj porzuconą przez wycofujące się wojska Rosyjskie lub oddziały partyzanckie).

Oczywiście pomysł ten posiadał swoich zwolenników jak i przeciwników, zaś głównym problemem była ściśle przestrzegana niemiecka doktryna rasowa nakazująca traktować Słowian jak podludzi. Dowódcy którzy mimo wszystko podejmowali się współpracy z lokalnymi sprzymierzeńcami musieli działać potajemnie oraz bez wcześniejszego porozumienia ze zwierzchnikami.

SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga