Niemieckie miny betonowe 1943-1945 | Die Freiwilligen

Niemieckie miny betonowe 1943-1945

W arsenale III Rzeszy, obok w większości dobrze znanego uzbrojenia ofensywnego, znajdował się także rozbudowany zbiór obronnych środków walki, a wśród nich – miny. Znaczenie tego oręża wzrosło wraz z utratą przez Wehrmacht inicjatywy strategicznej w połowie roku 1943, a następnie otwarciem nowych frontów w Europie Południowej i Zachodniej. W okresie tym powstał szereg interesujących odmian tego rodzaju oręża, wśród nich – warianty wyposażone w korpusy betonowe.

Początek rozwoju min w armii niemieckiej okresu dwudziestolecia międzywojennego wyznacza sierpień 1929 roku, kiedy to, lekceważąc wytyczne międzynarodowe, decydenci Reichswehry zainicjowali program, w efekcie którego powstała przeciwpancerna, talerzowa Tellermine 29. Masowa produkcja tego modelu, jak i szeregu nowych rozpoczęła się wraz z remilitaryzacją Niemiec sześć lat później. Dzięki temu, przystępując do kampanii przeciwko Polsce wojska wierne reżimowi berlińskiemu dysponowały rozbudowanym zbiorem wybuchowych środków walki.

Wraz z rozpoczęciem działań przeciwko Związkowi Socjalistycznych Republik Radzieckich, latem 1941 roku podjęto decyzję o przeprowadzeniu serii badań nad bronią defensywną, a przede wszystkim – prostymi w konstrukcji, a co za tym idzie – możliwymi do szybkiego przygotowania, minami o korpusach niemetalowych, których uzbrajanie nie wymagałoby specjalistycznego przeszkolenia. Grupie tej nadano określenie Behelfs-Schützenminen, co rozumieć można jako pomocnicze miny przeciwpiechotne. Równocześnie rozpoczęto prace zmierzające do ulepszenia mechanizmów inicjujących – zapalników.

Debiut min o korpusach wykonanych z betonu nastąpił dwa lata później. Zbiegło się to w czasie z postępującym kryzysem, przestawionej na produkcję wojenną, gospodarki III Rzeszy – zaletą nowego środka walki była niezbyt wygórowana cena, nieskomplikowana konstrukcja, względna skuteczność oraz trudność w wykrywaniu. Jak istotną odegrały one role w wysiłku defensywnym państwa Hitlera świadczy chociażby fakt, iż w samym tylko roku 1944 stanowiły niemal jedną czwartą ogółu wyprodukowanych materiałów wybuchowych – ich liczba przekroczyła dwa i pół miliona sztuk.

Pierwszą masową wytwarzaną miną przeciwpiechotną z korpusem betonowym była Stockmine 43 nazywana niekiedy również Betonmine. Kolportowano ją do jednostek liniowych od połowy roku 1943. Główny element w tym wypadku stanowił walec długości 160 mm oraz średnicy 70 mm ważący około 2 kg, wykonany ze wspomnianego materiału, w którym zatopiono metalowe odłamki, a w ostatnich miesiącach drugiej wojny światowej także elementy ceramiczne, a nawet kawałki utwardzonej papy. Początkowo, w przypadku Stockmine 43/I zarówno górna, jak i dolna krawędź pozostawały wyprofilowane w taki sposób, że kształtem przypominały ścięty stożek, później (model Stockime 43/II) element ten występował tylko w części górnej. Wewnątrz, wydrążony był kanał (długość: 140 mm, średnica: 35 mm) przeznaczony do instalowania ładunku wybuchowego. Po przeciwległej stronie jego wlotu umieszczono mocowaną na stałe metalową tuleję o średnicy 15 mm, w którą wkładano zapalnik. Korpus malowano farbą ciemnozieloną lub piaskowoszarą.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga