- 2 - | Die Freiwilligen

- 2 -

W środku kanału umieszczano standardowy, stugramowy ładunek trotylu – Bohrpatrone 28. Składał się on z masy wybuchowej z zamocowanym lejkowatym, metalowym, wyposażonym w gwint wewnętrzny adapterem zapalnika typu Sprengkapsel Nummer 8. Całość zawinięto w papier woskowany, od strony wyżej wymienionego elementu naklejając okrągłą etykietę z danymi wytwórcy oraz rokiem produkcji. Zgodnie z instrukcją fabryczną skuteczność ładunku zagwarantowana była w temperaturze od -30OC do +40OC. Eksplozja powodowała rozrzucenie fragmentów korpusu teoretycznie w promieniu sześćdziesięciu metrów. W praktyce efektywna siła rażenia osiągalna była na dziesięciu, a największa – na pięciu metrach.

Choć w Stockmine 43 można było zainstalować niemal każdy rodzaj zapalnika odciągowego, najczęściej stosowanymi były: Zugzünder 35 i Zugzünder 42. Wkręcano je od góry korzystając z metalowej tulei, wprost w walec trotylu. Całości dopełniał mocowany od dołu, zaostrzony, drewniany kołek długości około 400 mm, wbijany w grunt. W przypadku gdy mina przymocowana była na wysokości palik skracano. Po połączeniu wszystkich komponentów masa bojowa wynosiła około 2,2 kg.

Uzbrojenie miny opisywanego rodzaju zaczynało się od umieszczenia w kanale ładunku wybuchowego. Następnie wkręcano zapalnik, a cały zespół stabilizowano kołkiem. Po tych czynnościach broń lokowano w wyznaczonym miejscu i prowadzono od niej sznurek lub drut, który naprężano tworząc biegnąco nisko przy ziemi przeszkodę. Ostatnią czynność stanowiło usunięcie bezpiecznika zapalnika. Wybuch następował w wyniku zerwania albo naprężenia linki, wówczas zwalniana była iglica i inicjowana spłonka. Do wywołania reakcji potrzebne było oddziaływanie masy minimalnej rzędu czterech kilogramów.

Unieszkodliwianie Stockmine 43 odbywało się najczęściej w drodze kontrolowanej detonacji. Można było także, utrzymując naprężenie sznurka wykręcić zapalnik, a w przypadku zastosowania Zugzünder 42 – przytrzymać drucianą zawleczkę.

 
Opisywany model min przeciwpiechotnych transportowano z reguły w drewnianych skrzyniach po dziesięć lub dwanaście sztuk. Zapalniki wraz z bezpiecznikami oraz sznurkami odciągowymi znajdowały się w metalowym, rzadziej kartonowym pojemniku, gdzie prócz nich znajdowały się sznurki odciągowe i zawleczki. Nie można wykluczyć iż zespolone Stockmine 43 przenoszone były także przez pojedynczych żołnierzy, w improwizowanych torbach na granaty trzonkowe.

Prawdopodobnie w drugiej połowie 1944 roku przystąpiono do produkcji kolejnej, większej odmiany przeciwpiechotnej miny betonowej, jednak jej zastosowanie w boju jak do tej pory nie zostało potwierdzone. Behelfsmäßige Rollbombe, bo takie określenie przyporządkowane zostało temu typowi oręża złożona była z kuli z zatopionymi odłamkami oraz trzech dwustugramowych kostek trotylu owiniętych w woskowany papier – Sprengkorper 28 (prawdopodobnie dwa ładunki znajdowały się w osi, a trzeci z boku). Stabilizowano je przy pomocy drewnianych klinów.

Proces przygotowania, jak i rozbrojenia Behelfsmäßige Rollbombe był identyczny jak modelu opisanego wcześniej. Różnica polegała na metodzie instalowania jej w podłożu; z powodu braku elementów ustalających, minę prawdopodobnie kładziono wprost na gruncie lub płytko zakopywano, równocześnie maskując górną powierzchnię na przykład gałęziami.


SRH Die Freiwilligen jest grupą apolityczną. Symbole znajdujące się na stronie nie odzwierciedlają poglądów członków Stowarzyszenia, ani nie mają służyć propagowaniu jakichkolwiek ideologii totalitarnych.

Wszystkie materiały umieszczone na stronie są własnością SRH Die Freiwilligen i nie mogą być wykorzystywane bez zgody Stowarzyszenia.

uwaga